Τα υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα βρίσκονται πλέον σχεδόν παντού.
Δεν σημαίνει όμως ότι κάθε τρόφιμο που έχει συσκευασία είναι «δηλητήριο», ούτε ότι κάθε επεξεργασία είναι επιβλαβής.
Ο όρος αφορά συνήθως βιομηχανικές συνθέσεις με πολλά επεξεργασμένα συστατικά και πρόσθετα, συχνά με υψηλή ενεργειακή πυκνότητα και σχετικά λίγες φυτικές ίνες.
Τα τελευταία χρόνια εξετάζεται έντονα το κατά πόσο μια διατροφή με πολύ υψηλή συμμετοχή αυτών των τροφίμων μπορεί να επηρεάζει το μικροβίωμα και τον εντερικό φραγμό.
Ανασκοπήσεις έχουν περιγράψει συσχετίσεις μεταξύ υψηλότερης κατανάλωσης υπερεπεξεργασμένων τροφίμων και μεταβολών στη μικροβιακή ποικιλότητα και σε μικροοργανισμούς που σχετίζονται με την εντερική υγεία. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας παραμένει παρατηρησιακό ή μηχανιστικό, επομένως χρειάζεται προσοχή στις απόλυτες δηλώσεις.
Το πρακτικό μήνυμα δεν είναι να εξετάζουμε με φόβο κάθε ετικέτα.
Είναι να μεταφέρουμε το κέντρο βάρους της διατροφής προς λαχανικά, φρούτα, όσπρια, ξηρούς καρπούς, ψάρια, γιαούρτι και απλές πρώτες ύλες.
Συμπέρασμα
Δεν χρειάζεται διατροφικός πανικός.
Χρειάζεται καλύτερη αναλογία: περισσότερη πραγματική τροφή και λιγότερη καθημερινή εξάρτηση από υπερεπεξεργασμένες επιλογές.
